26 juni: Peer Gynt en het Vikingskipet

SONY DSC

 

Het is berekoud als we vanmorgen wegrijden van de camping van het Toftemo Turiststajon in Dovre. Tijdens het opruimen van de camper heb ik contact met Elisabeth, mijn lieve Spaanse vriendin, maar nu ook zaakwaarnemer. Ik sla daarom de douche over en hoop dat later vandaag in te halen. Vorige week zondag, toen we op pad waren met ons schoolreisje, kreeg ik een bericht van hen dat er een brief lag van de Spaanse belastingdienst. Niet weer he? Ik ben elk jaar de klos, steeds willen ze weer wat van me, terwijl we keurig onze aangiften doen. De eerste keer was er een flinke fout gemaakt vanuit Rabobank Nederland, vorig jaar moesten we allerlei bewijzen aanvoeren ter controle van de erfbelasting over mijn moeders erfenis en wat nu weer? Dat weten we dus niet, want in deze brief staat alleen dat ze me niet hebben kunnen traceren om een aangetekende brief in ontvangst te nemen. Ja, ik ben al een tijdje niet thuis, maar al die andere brieven konden gewoon opgehaald worden bij het postkantoor na een briefje in onze ´buzon´, de postbus die Elisabeth en Salvador leeg halen.

Na contact met mijn gestor, die ook alleen maar weet te vertellen dat iemand die documenten moet ophalen in Cieza, bij Murcia, zijn we na een week nog niet wijzer. Elisabeth belooft me vandaag te bellen en meldt me al snel dat zij en Salvador naar het belastingkantoor gaan. Ze hebben een getekende machtiging om onze post in ontvangst te mogen nemen, compleet met kopieën van onze ID-kaarten en onze paspoorten liggen thuis in de kluis, die gebruiken we eigenlijk alleen als we buiten Europa reizen. Nu blijkt dat het dubbel hebben van deze papieren, niet dom is, want ik gaf hen gisteren de code van de kluis en zij kunnen dus het paspoort meenemen als extra bewijs dat ik hen vertrouw. Zo rond de middag krijg ik bericht van haar, ze hebben de brief meegekregen en meteen doorgestuurd naar onze gestor. Hij bericht mij weer dat hij het boekhoudkantoor heeft ingeschakeld, want blijkbaar hebben ze uit Nederland doorgekregen dat we daar onroerend goed hebben wat niet is aangegeven in onze aangiften van 2012 tot en met 2015. Da´s vreemd, want dat is dus wel gedaan. Het enige wat inderdaad niet is aangegeven zijn de huuropbrengsten van het appartement, simpelweg omdat die er nooit geweest zijn. Mijn moeders partner woonde er gratis in, zoals geregeld was in hun samenlevingscontract en na zijn overlijden zijn we het zelf gaan gebruiken. Zoals Thomas, de gestor zegt, slaan ze mijn dossier ook geen jaar over. We zien de bui en de kosten van allerlei papierhandel al weer hangen. Maar aan de andere kant, het is wel fijn dat we nu weten waar het om draait, want het zit me al een week niet lekker, mijn naam zou zelfs gepubliceerd worden in de Staatkrant van Spanje, omdat ik niet te vinden was. Zucht, alles goed geregeld, nog problemen.

SONY DSC

Ik moest het even kwijt hoor, het verklaart ook wel een stukje mijn stemming van gisteren. Lichamelijk ben ik nog niet echt opgeknapt, maar tussen de oortjes gaat het een stuk beter. Albert merkte vanmorgen wel dat ik met mijn hoofd meer in Spanje zat dan hier in Noorwegen. Toen we dan ook op de E6, de snelweg richting Lillehammer de afslag kregen naar de Peer Gynt Vegen, besloot hij dat dit me wel eens af zou kunnen leiden. En dat deed het! Wat een geweldige route. Na een prachtige inleiding langs leuke boerderijtjes, schapen op en langs de weg en veel fleurige wilde bloemen in de wegbermen, kwamen we bij een slagboom. We moeten 80 kronen betalen met credit card en het kaartje meenemen. Dat eerste ging prima, dat tweede niet, want we kregen geen ticket uit de automaat. Maar vooruit, de slagboom ging open, de rest is van later zorg. We rijden al snel op een onverharde weg, stijgen hoger en hoger, maar komen deze keer gelukkig niet in de sneeuw terecht. Wel zien we aan alle kanten mooie bergen, maar vooral prachtige mossen, grassen, struiken en meertjes. Ook zien we regelmatig langlaufroutes aangegeven en dit gebied moet daarvoor in de winter ook zalig zijn. Het zijn geen scherpe bochten, geen gezigzag en smalle stukken met veel tegenliggers, nee het is een grotendeels onverharde, maar wel hele prettige route om te rijden. Er is erg weinig verkeer en de paar campers die we tegenkomen zijn toch weer Nederlanders (en één Duitser). Genoten! Zestig kilometer natuurschoon.

In Forset, een mooi klein dorpjes, halen we verse broodjes, melk en een heerlijke gebraden kip bij de Spar. Een paar kilometer verder stoppen we op een parkeerplaatsje bij een mooie kiosk en besluiten we de kip meteen soldaat te maken met de aardappelsalade die we nog hebben. Die broodjes bewaren we voor vanavond. Wat een heerlijk maaltje! Net voor de lunch krijgen we het bericht van Elisabeth dat ze de brief hebben, dus is mijn zorg ook een stuk minder ineens. Ik denk dat de fout eerder bij de belastingdienst zit dan bij ons of zoals al eerder: in de communicatie tussen Nederland en Spanje. Ik vraag met echt af hoeveel mensen er daadwerkelijk denken dat er geen uitwisseling van gegevens is na emigratie, die zijn echt ooit zwaar zuur.

Wij vervolgen onze route en zitten bij Lillehammer weer op de snelweg voor we het weten. Geen bezoek aan de Olympische Skipiste dus, maar dat vind ik ook niet zo belangrijk. Wel wil ik graag in Hamar een blik werpen op het bekende Vikingskipet, de schaatsbaan waar de Nederlanders in de jaren ´90 zo´n furore maakten. Ik was in die tijd een groot fan van onze nationale trots, het Nederlandse team, met namen als Rintje Ritsma, Falko Zandstra, Ids Postma, onze eigen Madese Gianno Romme en nog veel meer. En voor Noorwegen natuurlijk altijd weer Johan Olav Koss. Thailf, Hamar, Salt Lake City en de baan in Calgary, geweldig tijden. Het deed me vanmiddag echt wat om daar voor te staan.

SONY DSC

 

Vanaf daar was het nog een half uurtje rijden naar Elverum Camping, een mooie plek om een nacht te staan aan het riviertje wat door de stad stroomt. Ik heb hier vanmiddag lekker gedoucht, we hebben eindelijk de TV weer gaande en ik ga zo weer verder in het boek waar ik gisteren in begonnen ben. Het is best druk op deze camping, nu ook de Noorse kinderen vakantie hebben, maar zeker niet vervelend. Het valt ons op dat de Noren enorme caravans hebben, echt niet normaal. Ze rijden ook graag rond met campers en wij worden vandaag achtervolg door de Duitse buren van gisteren, beiden met een enorme Concorde.. Altijd baas boven baas. De zon schijnt, maar de wind maakt het nog koud. Onze laatste nacht in Noorwegen, morgen gaan we naar Zweden!

25 juni: Zo wisselvallig als het weer

FullSizeRender 29

Hoe het vandaag met ons gaat? Mwah …. eerlijk? Met ups en downs, het is net als het weer hier. Net als je de stoelen buiten hebt en heerlijk in het zonnetje zit te doezelen, komt er weer zo´n grote wolk en keldert de temperatuur. En als je dan niet uitkijkt, dan komt er ook nog een bui overheen. We zijn net van die weermannetjes die in en uit het huisje komen koekeloeren de hele dag. De stemming gaat net zo hard heen en weer. Zie maar op deze foto´s, gemaakt op het zelfde moment!

 

Soms vinden we het best gezellig, zijn we blij dat de was weer eens gedaan is (ja, ik weet het, dat is een tik van me, alles zoveel mogelijk schoon mee). En even later vinden we het weer een k*tland, waar de natuur weliswaar te schitterend is om in woorden uit te drukken of zelfs maar op de foto vast te leggen, maar waar we de zon en de warmte gewoon heel erg missen. Misschien zijn we gewoon verwend, dat zal het zijn.

Inmiddels zijn we er ook wel over uit dat het campingleven best aardig is, maar niet ons ding voor de toekomst. Ooit hebben we gedacht over het kopen van een camper in de USA, maar toen kwam er een Spaans huis voor in de plaats en nu denken we weleens dat zo´n ding wat voor ons zou kunnen zijn als we ooit terug in Nederland zouden komen wonen. Maar nee, de hele dag voor zo´n caravan zitten, is het toch ook niet hoor. We blijven voorlopig maar gewoon lekker in Spanje, gaan eens een tripje maken met de eigen auto, leuke hotelletjes, fietsen mee, maar geen grote plannen voor een volgende campertrip, laat staan een eigen camper. Niks ten nadele van deze trouwens, want dit is een bere-goed apparaat. En nee, ook geen Noorwegen meer, hoewel ik heel goed begrijp waarom mensen hier elk jaar weer terugkomen, wij vinden het gewoon te nat en te koud hier.

Wat vandaag (en eerder natuurlijk ook al) zeker meespeelt is dat we gewoon allebei pijn hebben. Die enkel van Albert blijft hem plagen, al is het lang niet meer zo erg als in het begin. Ik ben vandaag maar weer begonnen met Voltaren smeren en pijnstillers zijn gewoon standaard bij hem met dit weer. Maar ook ik kan op dit moment niet zonder en zelfs met pillen, doet elke beweging zeer. Ik heb óf een spier verrekt óf een rib gekneusd, al denk ik het eerste en ik heb daar enorm veel last van. De pijnscheuten trekken soms door tot in mijn schouderblad. Balen, maar het is niet anders. Ook aan de Voltaren vanavond, want Traumeel lijkt weinig te doen.

En dan was ik vandaag ook nog eens superblond, doordat ik ovenfrietjes op bakpapier in het oventje wilde doen. Gelijk het papier in de fik! Gelukkig kon ik de boel snel eruit halen en aan Albert overgeven met de pannenlap, want die stond buiten. De enige schade waren frietjes en verbrand papier op de vloer, maar dat was zo weer schoon. Het alternatief was koude aardappelsalade, maar manlief had een beter idee, dus gingen we linea recta naar het restaurant van het hotel hierboven. En eerlijk is eerlijk: de keuze was niet reuze, voorgerechten en nagerechten leken niet te bestaan, maar zijn biefstuk en mijn halve haan waren wel superlekker en nog redelijk betaalbaar. Ach, je bent er zo ook eens uit he?

Verder heb ik vandaag een Nieuwsbrief afgemaakt voor een nog nader bekend te maken project (geheimpje tussen ons en de aanvragers voorlopig, maar dus niet voor ons zelf) en hebben we ons wat voorbereid op de komende week. Het komt er eigenlijk op neer dat we in elk geval morgen richting Hamar gaan en daarna Zweden in, maar wat we daar gaan doen? Geen idee nog, alles wat we weten is dat we zaterdag naar Jan en Jane in Uddeholm gaan.

Voor de oplettende kijkers, jullie hebben gelijk, we hebben vandaag wel een meter of drie gereden, achteruit weliswaar. Gisteren, bij aankomst stonden we precies zo, maar toen was er die ´dame´ die vond dat we vier meter van de caravan achter ons moesten staan. Zo´n bemoeial-typetje wat niks te zeggen heeft eigenlijk, maar het toch doet. Je kent ze wel. Niet dat er ooit iemand gekomen is in die bewuste camper hoor, maar ja, zij is hier natuurlijk vaste gast en al die camperlui moeten naar haar luisteren. Mooi dat wij dus geen TV-ontvangst hebben naast die grote bomen. Stukje teruggereden vanavond, maar ha, dat helpt dus ook niks. Maakt ook niet uit, Max lag er toch al weer uit helaas.

Klik hier voor die paar foto´s van vandaag.

24 juni: Op zoek naar de zon

SONY DSC

 

Wat een gezellige man, die eigenaar van Tingvoll Camping. Hij kwam gedag zeggen en riep meteen dat we ook gerust morgen de camping konden betalen hoor. Maar daar houden we niet zo van, boter bij de vis, wat hier natuurlijk wel heel toepasselijk is aan het vissershaventje. Hij heeft liever 20 euro dan 200 NOK, want die kan hij gunstiger wisselen in Thailand. Aha, Thaise vrouw, met eigen massagesalon en afhaalkiosk op de camping, hoort bij hem dus. Net als zijn Deense kleinzoon van een jaar of 12, die verlegen buiten achter hem staat. We geven ze beiden een koelkastmagneet met het dikke mannetje en vrouwtje in klederdracht, wat we ook altijd in Amerika uitdeelden. Albertjes-en-Moniekjes, noemen we die.

Na een nacht met heel veel regen, schijnt gelukkig vanmorgen de zon. Wat ben je die regen snel beu zeg! We rijden om tien uur de camping af met maar één doel: beter weer opzoeken! Als we via de 70 naar Sunndalsøra rijden, ziet het er nog heel lekker uit. Ik zie zelfs mensen op een camping naast de weg lekker in de blote bast buiten zitten zonnen. Tjonge! Een stukje verder zien we ons eerste echte wild, twee hertjes, waarvan ik er één op de foto kan vangen, die ander is amper hoger dan het gras. Ook spotten we aan de andere kant van de weg nog twee kraanvogels, maar verder blijft het bij schapen, paarden en koeien.

We rijden door het smalle dal wat omlijst wordt door de hoge rotswanden van de bergen van het Dovrefjell Nasjonal Park en aan de andere kant de Innerdalen. Prachtige natuur met heel veel woest stromende watertjes, grote watervallen en water, water en nog eens water. Geen wonder dat dit land zo groen is. Het water komt in grote hoeveelheden uit de bergen, maar wat vervelender is, ook uit de lucht. Het regent weer flink en als we in Oppdal de tank hebben volgegooid, hebben we geen zin om ook nog in de stromende regen boodschappen te gaan doen. Ik maak een fout met het pinnen bij het tankstation en heb een wasbeurt bijgekocht blijkbaar. Als ik uitleg vraag, moet het meisje achter de kassa ook lachen, die camper past niet in de wasstraat. Ik krijg netjes mijn 199 NOK terug.

Het regent, het regent en het blijft regenen. Wanhopig kijk ik regelmatig naar de buienrader en ik zie dat het voorbij Dombås droger wordt. Daar gaan we dus heen! We volgen de snelweg E6, die in niets doet denken aan onze snelwegen in Nederland, Frankrijk of Spanje. Het is een prachtige tweebaansweg die aan weerskanten uitzicht biedt op het Dovrefjellpark, maar nu is het dal vele malen breder dan eerder op de dag. Het is een geweldige schakering van allerlei grassen en mossen in kleuren die je van tevoren niet bedenkt. Dit moet het gebied van de muskusossen en de elanden zijn, om over rendieren nog maar niet te spreken, maar om ze te zien moet je echt geluk hebben.

IMG_2938

Hoe verder we richting het zuiden komen, hoe meer blauw er aan de hemel verschijnt en het wordt zelfs warm in de camper achter het glas. In Dombås kijken we onze ogen uit, vanuit het niets doemt er een druk knooppunt op met winkels, restaurantjes en het bezoekerscentrum van het Nationale Park. Wij vinden achter de KIWI een parkeerplaats, naast het Tesla-oplaadstation en besluiten lekker zelf eten te gaan halen en op de camping te eten. Als we echter de KIWI uitkomen, lokken toch de hamburgers van Jafs! We eten er allebei eentje en drinken er een beker frisdrank bij. We werpen een blik op het mooie kerkje, maar willen de drukte uit. We zetten koers naar Dovre, waar we willen overnachten bij het Toftemo Hotel. Ik had het gevonden in een blog en het ziet er netjes uit daar. Ooit heeft er nog een Noorse koning overnacht met zijn vrouw en ja, dan blijf je natuurlijk belangrijk 🙂

Als ik me meld bij de receptie, hoor ik dat we maar moeten zien hoe lang we blijven en ook weer dat we bij vertrek kunnen afrekenen. Ze hebben hier wel vertrouwen in de mens. Mijn naam en nationaliteit is genoeg, meer hoeft ze niet te weten. Als ik vraag naar de WIFI code, zegt ze dat we gewoon een plekje kunnen zoeken, maar wel in de buurt van het gebouw als we WIFI willen. We rijden dan ook naar achter het hotel en zien dat de camping al erg druk bezet is, met name weer door stacaravans met grote voortenten en terrassen. Hier en daar staat er een camper tussen. Wij vinden een plaatsje recht voor de toiletten en douches, naast een paar mooie bomen en staan prima hier. Het enige wat in de weg staat, zijn die bomen, want daardoor hebben we geen ontvangst op de televisie.

IMG_2949

Albert is moe van de twee lange rijdagen en duikt een uurtje of twee zijn bed in, terwijl ik een rondje wandel langs het hotel en over de camping. Ik zie tot mijn verbazing kinderen spelen in het zwembad. Veel mensen zitten ook buiten in het zonnetje, bij een temperatuur van 14 graden. Wij zijn duidelijk koukleumen geworden in Spanje 🙂 Het is best lekker, maar voor de Noren is dit blijkbaar zomer. Wij willen eigenlijk gewoon nog wat warmer weer hebben. Morgen blijven we waarschijnlijk hier, even een dagje niks, lekker genieten van de rust, want het is een fijne plek. Mensen kijken, een dagje lummelen, een wasje draaien en even rusten. En dan maandag naar Lillehammer en van daaruit naar Zweden, waar we nog wat willen winkelen en een paar leuke stadjes bekijken. Noorwegen is geweldig, maar als je niet wandelt in de natuur, word je het alleen maar rijden toch een keertje beu. Ik weet dat sommige mensen hier jaren kunnen doorbrengen, maar voor ons wacht weer wat nieuws! Op een Facebookgroep over Zweden word ik op dit moment overladen door suggesties voor de komende week.

Morgen waarschijnlijk dus weinig te vertellen. Maar ach, dat geeft ook eigenlijk niks. Ik heb het weer naar mijn zin nu we lekker op tijd op de camping staan, ik bak lekker gehaktballetjes voor bij de geweldige broodjes die ze hier verkopen en douche uitgebreid op de camping, maar 20 meter van onze plek af. Ik heb zo het gevoel dat ik vroeg op bed lig en heerlijk ga slapen vannacht.

Klik hier voor de foto´s van vandaag.

23 juni: De mooiste kustweg?

SONY DSC

Ålesund bij avond, het is toch wel een prachtig gezicht hoor! Ondanks dat de zon zich overdag niet veel liet zien, komt er toch nog een aardige zonsondergang uit. Niet met een spectaculair rood kleurende hemel, maar wel met heel mooi licht over de zee. Net na elf uur vang ik in dat licht een wegvarend cruiseschip en geniet ik van de mooie avond. Ondanks dat er heel veel campers hier bij elkaar staan, is het erg rustig. Tot heel laat lopen mensen langs naar de douches, maar in de nacht kan je een speld horen vallen.

Vooruit, nog eentje dan:

SONY DSC

Rond half zeven ben ik klaarwakker, maar blijkbaar doezel ik toch nog even weg, want we worden tegen negen uur gewekt door een zware scheepshoorn. Opnieuw ligt er een boot van de Hurtigruten, de postboot de langs de hele Noorse kust trekt, aan de wal. Als we later wegrijden zien we trouwens dat er twee cruiseschepen liggen vandaag. Het is echt een leuke stad om te bezoeken! Voor vertrek vermaakt Albert zich kostelijk met het gedoe om ons heen, er gaan natuurlijk campers weg en de lege plekken op de eerste rij aan het water blijven geen vijf minuten leeg. Als de kippen zijn anderen erbij om die plekken weer op te vullen. De een rijdt natuurlijk wat handiger dan de ander en Albert is net zo´n mannetje van de Muppetshow die ongezouten commentaar zit te leveren, veilig achter het glas. Albertje Kritiek Himself, wie kent hem nog?

Ons doel voor vandaag is de Atlanterhavsvegen, de Turistveger die langs de Atlantische oceaan loopt. Daarvoor rijden we eerst naar Molde via een route met verrassend veel industriële plaatsen en ook veel bedrijven in de vishandel. We hebben een overtocht van drie kwartier en drinken aan boord lekker koffie in het restaurant, Albert met een broodjes worst, ik neem een wafel. Ik baal als een stekker dat mijn nieuwe Ecco-sandalen me gisteren prima leken te passen, maar nu verschrikkelijk klemmen boven op mijn voet aan de voorkant. Die brede voeten van mij zijn gewoon een ramp! Albert, die eigenlijk pas die sandalen kocht, nadat hij zag hoe fijn die van mij waren, loopt er zalig op en ze geven hem veel steun aan zijn enkel, zegt hij. Ik probeer het ook nog met sokken erin (hoe vreselijk kan het zijn!), maar de druk is verschrikkelijk. Tussen de middag, als we een broodje eten op een parkeerplaats, bestudeer ik de schoenen nog eens goed en zie ik dat de elastieken band onder het voorste klittenbandstuk, eigenlijk best eruit kan. En dat is nou net het stuk wat zo zeer doet. Albert pakt de schaar en maakt er korte metten mee. Ik ben dolblij en loop nu al uren op de schoenen zonder pijn. Eind goed, al goed!

Terug naar de route van vandaag! Weer heel veel boerenland, waar ontzettend veel gras afligt om de kuil in te gaan. Ik verbaas me erover met dit natte weer, want al hebben we tot halverwege de middag niet veel regen, het miezert toch behoorlijk af en toe. Om het maar niet over later op de dag te hebben. Ik zoek op internet een stuk over torensilo´s, want die zie ik veel in Noorwegen en vind een interessant artikel uit het weekblad Boerderij (een goede oude bekende voor me). Ik lees dat er nat ingekuild wordt, soms hangt de maaier in de hef voor aan de trekker en de opraapwagen er direct achteraan. Er wordt mierenzuur toegevoegd om het natte gras goed te conserveren en veel gras gaat in de torensilo´s waar het nat ingeblazen wordt en onderaan wordt verspreid. Een Noorse boer kan hooguit twee snede´s gras inkuilen en tijd om het te laten drogen is er zelden. Bijzonder dat het zo anders gaat dan wij gewend zijn. Ik geniet van het vee en vooral de mooie paarden die we onderweg zien.

SONY DSC

Voorbij Bud gaan we de Turistveger op, waar we steeds zicht hebben op zee en af en toe een stukje rijden door een soort duinlandschap, maar dan niet van zand, maar van rotsen. Op veel plaatsen komt de zee een stukje het land in en vormt dan een soort meertjes. Voor de Storseisundbrug stoppen we en eten we een boterham. En dus dat gedoe met die schoenen even opgelost daar 🙂 Ik maak een praatje met twee Nederlandse dames die al helemaal naar de Noordkaap zijn geweest. We kijken naar een meeuw die een grote prooi mee probeert te slepen, maar het uiteindelijk opgeeft. Als de meeuw wegvliegt, zien we een grote kraai erop duiken. Wij rijden weer door en zien veel campers bij de beroemde brug. Na deze brug volgen er nog zeven, maar de eerste is wel het meest spectaculair. De mooiste kustweg van de wereld? Nee, dat is voor ons nog steeds Highway 1 in Californië, gevolgd door de Great Ocean Road in Australië. Maar het is zeker de moeite waard. Ondertussen is het behoorlijk gaan regenen en we besluiten gewoon vandaag een flink stuk door te rijden. Op een camping in de regen gaan staan halverwege de middag heeft ook geen zin.

SONY DSC
We rijden door de stad Kristiansund en volgen daar de 70 naar het zuiden. Vlak voor de stad hebben we hiermee het meest noordelijke punt van onze route bereikt in de tunnel op de 64. We gaan nu alleen nog zuidelijker en terwijl we rijden, bekijk ik de weerberichten voor de komende dagen. Volgens ons programma zouden we de komende dagen richting Røros gaan rijden, een oud mijnwerkersstadje in het oosten van het land, richting Zweden. Ze voorspellen daar echter nog steeds regen en al schijnt de zon ook geregeld, het wordt er zo´n beetje tussen de 7 en de 10 graden overdag. Daar hebben we gewoon geen zin in, dus kijk ik naar de omgeving van Hamar. Dat klinkt stukken beter, ergens tussen de 17 en 19 graden met volop zon, in elk geval tot en met woensdag. Dus gaat het roer om en rijden we morgen via Oppdal richting Lillehammer en zien we wel waar we blijven hangen onderweg.

We zijn al een stukje op weg, al rijdend door een enorm lange tunnel en over weer zo´n mooie brug waar mensen in de regen staan te vissen, komen we langs het mooie dorpje Tingvoll waar we een bordje zien van een camping, toevallig ook Tingvoll camping geheten (hoe komen ze erop!). Op goed geluk rijden we via het opgebroken hobbelweggetje naar beneden en komen we aan op een hartstikke leuke plek aan het fjord. Er zijn vooral veel vaste plekken met caravans waar complete huizen met houten decks aan gebouwd zijn, maar ook een kleine plek aan het mini-haventje waar zo´n zes campers kunnen staan. Wij zijn nummer drie en ondanks de regen, zijn we dik tevreden. We kijken naar de meeuwen die druk om het bootje voor onze camper heenvliegen, blijkbaar op zoek naar de resten van de schoongemaakte vis hier een paar meter verder. Net na ons komt een oudere heer met een Nederlandse camper en hij komt binnen om een praatje te maken. Natuurlijk bied ik hem een kop koffie aan en we kletsen een uurtje over zijn hobby en werk, het maken van reisroutes voor campers en zijn eigen bedrijfje daarin. Ondanks zijn 80 jaren, vindt hij het nog steeds mooi om dat te doen. Een beetje wat wij doen met onze Amerikatrips voor vrienden, maar dan anders 🙂

SONY DSC

Rond etenstijd loop ik een rondje over de camping en maak ik wat foto´s. We kijken hier recht op het kerkje van dit rond het fjord gebouwde dorp en op het water scheuren een paar koters van nog geen 10 jaar rond in een oranje rubberboot met buitenboordmotor. Even later zie ik de boefjes, wel netjes in hun zwemvest, een vishengel halen. Ik loop naar het houten standje tegenover de receptie, waar de Thaise eigenaresse van de camping drie dagen per week allerlei gerechten verkoopt. Het ziet er bijna allemaal vrij exotisch uit, met veel garnalen, maar daar houdt mijn Albertje niet zo van. Dus neem ik voor ons allebei fish & chips, die verrassend lekker is! Weer een kookvrije avond, de derde op rij. Gaat goed zo 🙂

Ondertussen is het al een tijdje droog, maar wel heel bewolkt. Ik hoop echt dat we de komende week de zon meer te zien gaan krijgen! Wat de camping kost? Dat horen we nog wel, de eigenaar moet nog langs komen volgens zijn vrouw. En dat het hier vandaag de dag van de zonnewende is, daar merken we weinig van, behalve dat ene vreugdevuur wat we onderweg zagen.

Klik hier voor de foto´s van vandaag.

Het was trouwens een aardig ritje vandaag!

Schermafbeelding 2017-06-23 om 19.01.08

22 juni: Passagieren in Ålesund

SONY DSC

Nadat we gisterenavond voor niet te veel geld hadden gegeten in de cafetaria bij de camping, met geweldig uitzicht op het fjord, maakte ik nog een aantal prachtige foto´s. Wat een uitzicht, wat een kleuren en wat een heerlijke avond nog, ondanks een paar spatjes regen.

En o wonder, vanmorgen was ik een keer als eerste uit bed. Ik moet eerlijk zeggen dat ik de nacht niet echt lekker had doorgebracht, mijn val gisteren zorgde voor een pijnlijke spier ergens onder mijn linkerborst en ook mijn rechterbeen en linkerknie deden pijn. Gammele Greta dus. Het was zo erg dat ik vanmorgen mijn haar weer een vakantiekapsel gunde, want ik kon mijn arm niet omhoog houden om te föhnen, ik was al blij dat ik kon douchen. Ik zag best tegen de dag op zo, maar man, man, wat is die meegevallen!

IMG_2887

We waren op tijd weg en reden de hele smalle weg vanaf Sande Camping naar Stryn, waar we linksaf de 15 opgingen. Eerst zagen we nog de nieuwe Skylift, de steilste van Noorwegen, die net open is. Niks voor ons, dus doorgereden! Nog in Stryn zijn we gestopt, omdat er een heel irritant geluid van een steentje in het profiel van de banden zat. Ik heb met het beruchte Jeepmes van Albert diverse steentjes uit de banden gepeuterd en toen konden we weer. We reden een hele fijne route vandaag. Weinig klimmen en dalen, mooie wegen, niet teveel smalle weggetjes met tegenliggers en prachtige uitzichten op heel veel fjorden. Door gezellige stadjes, met een mooie overtocht op een veerboot, waar we lekker koffie konden drinken en als lunch een broodje met lekkere worst aten. Helemaal goed!

Rond een uur of een waren we in Ålesund, waar we door onze navigatie midden door de winkelstraat in het centrum gestuurd werden. We waren niet de enigen zagen we later vandaag, maar echt handig was het niet. Ons doel was de camperplaats aan het water, pal in het centrum van deze mooie stad. En hier staan we dan, met wel 40 of misschien wel 50 campers, een drukte van jewelste. We staan helaas niet met de neus aan het water, dan moet je volgens mij gewoon een nacht blijven wachten tot er de volgende dag plaats is. Toen wij aankwamen waren er nog maar een paar plaatsjes vrij met stroom en we zien diverse campers al gewoon op de autoparkeerplaats staan. Het is verder wel keurig geregeld hier hoor. Prachtige toiletten, nette douches, stroompalen dus, een milieuplaats met afvalbakken voor gescheiden afval, een plek voor het smies toiletje en drinkwaterinname. Voor 250 NOK per nacht sta je hier prima, maar je moet wel tegen wat buren kunnen. Ik vind het wel leuk, omdat wij heel dicht bij het sanitairgebouw staan, komt iedereen hier langs wandelen. Mensen kijken is prima vermaak!

SONY DSC

Wij hebben ons vandaag heerlijk vermaakt in de stad. We zijn al snel na aankomst op pad gegaan, met de wandelschoenen aan en allebei met een Tramadol achter de kiezen. Alberts enkel is nog steeds niet helemaal beter, maar met pijnstilling gaat het aardig, dat gewandel en ik was na een half uurtje praktisch pijnvrij. Wat een wonderspul! We liepen hier in een minuut of vijf naar het Toeristeninformatiepunt, waar ik twee kaartjes scoorde voor de Hop On Hop Off bus die voor de deur daar stopte. We lieten ons heerlijk rondtoeren door de stad en bij de twee stop zagen we de halve bus leeglopen, blijkbaar allemaal cruiseschipreizigers. De Brittania van P&O ligt hier en al die mensen gaan ook natuurlijk een rondje, al stappen de meesten in het blauwe treintje van de City Tours. Wij zagen in elk geval onze kans schoon en kropen we achter het raam helemaal voorin, boven de chauffeur. Het was ook akelig koud achter op die bus trouwens, maar ik zit altijd heel graag bovenin. Op straatniveau is een vestje al snel genoeg, maar op die hoogte en dan langs het water, ben je blij als je wat beschutter kan zitten.

SONY DSC

We toerden langs allerlei mooie gebouwen, havens en musea en gingen uiteindelijk naar het Aksla uitzichtpunt hier midden in de stad, op grote hoogte. Vanaf het centrum kan je er lopend heen, maar 418 traptreden leek ons vandaag een beetje veel van het goede. En ja, je kan er met de camper komen, maar vraag me niet hoe! Het weggetje erheen leidt door woonwijken, is erg smal en wordt naar boven toe nog veel smaller. De grote bus had moeite om tegenliggers op het eerste stuk te ontwijken en op het laatst is het gewoon net breed genoeg voor alleen die bus en het toeristentreintje. Bovenaan gekomen was het een drukte van jewelste, je had er je camper echt nooit kwijt gekund. Albert kreeg, zoals altijd waar veel mensen zijn, die hiepierdekriebels of zoiets. Jammer, hij wilde niet uitstappen en achteraf ben ik er ook wel blij om, want mensenlieven wat een gedoe daar. Je zal er nog een uur moeten wachten op de volgende bus terug. Nee, wat foto´s uit de bus en hop, weer naar het centrum.

Over Ålesund:

In Noorwegen werden – en nu nog – de meeste huizen van hout gebouwd. Zo ook in Ålesund. Houtbouw brengt risico’s mee. Een grote brand in 1904 verwoestte de hele binnenstad. De brand werd aangewakkerd door een zuidwesterstorm en woedde 16 uur. 850 huizen gingen verloren en maakte 10.000 inwoners dakloos. Er werd flink aangepakt om de stad weer op te bouwen, ook met buitenlandse hulp. De Duitse keizer Wilhelm II zorgde ervoor dat vele bouwvakkers en architecten naar de stad kwamen. Ze herbouwden de stad in minder dan een decennium, in de stijl die toen furore maakte: de jugendstil.

Deze wederopbouw maakte de stad beroemd: de oude binnenstad is tot op heden vrij intact gebleven. Ålesund is daardoor een van de grote trekpleisters in Noorwegen. De stad is bestaat uit verschillende eilanden die onderling zijn verbonden door bruggen en tunnels onder het water. In de zomer is de stad levendig. Ålesund is ook een van de havens die door de Hurtigruten, de boottocht langs de Noorse kust, wordt aangedaan. Veel buitenlandse cruiseschepen doen Ålesund ook in de zomer aan.

Daar besloten we dat het tijd was voor koffie met wat lekkers en die vonden we meteen bij een fijne Bakerei aan de overkant. Smullen! We gingen daarna nog een uurtje aan de wandel in de stad, waarbij ik een fijne dunne omslagdoek c.q. shawl scoorde, omdat ik merk dat het vaak toch wat frisjes aan de hals is als je hier buiten loopt in je vest. Enne … ik zoek me rot, maar kan hier mijn sandalen niet vinden die ik toch echt in mijn gedachten had meegenomen. Die staan dus vast nog op de badkamer op de May? Ik kijk een beetje rond voor een makkelijk schoentje waar ik ook lekker op kan lopen als het wat warmer is. Mijn wandelschoenen voldoen prima, ik ben er erg blij mee, maar iets lichters aan mijn voeten vind ik ook fijn. En dan kom je een schoenwinkel tegen waar de Ecco´s in de uitverkoop zijn. Foute boel natuurlijk! Die kan ik niet makkelijk weerstaan en Albert ook niet. Om een lang verhaal kort te maken, we zijn allebei een paar fijne wandelsandalen rijker. We horen er helemaal bij tegenwoordig hoor, bij die grijze golf die een soort uniform gedrag vertoont en dat in de kledij terug laat zien. Allebei dezelfde ebike in een andere kleur, hij een zwart softshelljack, ik hetzelfde in rood, hij een blauw vest, ik een rood vest en nu allebei van die standaard kampeerderssandelen in verschillende kleuren. Ha, ik draag nog net niet zo´n outdoorafritsbroek 🙂

Iets minder kampeerderig en grijze golf was vandaag ons avondeten. We kookten geen prakkie in de camper, maar gingen eten bij het Bighorn Steakhouse hier in de stad. Rib uit het lijf, maar wel erg lekker zeg. Er was vast wel wat te vieren, toch? Langste dag of zo? Ach, we maken er gewoon een feestje van. Inmiddels is het hier droog, maar wel fris geworden. Het is aardig bewolkt en dat is jammer, want ik had hier vandaag heel graag een uurtje langer opgebleven voor een mooie zonsondergang. Die wordt pas tegen middernacht verwacht en echt donker wordt het hier nu helemaal niet meer. Op welk moment van de nacht we hier ook wakker worden, het is altijd licht.

SONY DSC
Ons uitzicht hier vandaag!

We gaan meer eens zien hoe lang we het vanavond vol gaan houden, ons lichtje gaat namelijk welk elke avond op tijd uit 🙂 Maar we sluiten we een heerlijke dag af zo. Morgen op naar ons noordelijke punt van deze reis, richting Kristiansund over de laatste Turistveger: de Atlantershavsvegen, de Atlantic Road.

Klik hier voor de foto´s van vandaag.

21 juni: Genieten van boerenland

SONY DSC

Gisterenavond, na die lekkere nasi, zat ik er ineens even helemaal doorheen. Het was natuurlijk een druk weekend, maar ik voelde me vooral heel erg rot door de kou ineens. Ik was bang voor hoe Albert het hier zou hebben met zijn OPS (voor het wie het niet weet: Albert heeft Organisch Psycho Syndroom, beschadigd zenuwstelsel) maar die redt het eigenlijk prima op de nog steeds pijnlijke enkel na. Blijkbaar is de luchtvochtigheid hier nog steeds heel laag, ondanks dat je altijd wolken en sneeuw ziet en het ook elke dag wel regent. Nee, ik ben degene die chagrijnig wordt van het steeds binnen zitten, ik krijg stijve botte en ik mis de zon. Ik heb dan ook even een heel vervelend uurtje gehad waarin ik maar niet meer warm kon worden en niks meer leuk vond.

Ja, je kan het verwachten als je naar Noorwegen gaat en ja, er zit een kachel in zo´n ding. Maar eigenwijs als we zijn, zetten we die veel te laat aan, omdat we in ons hoofd nog steeds op zomervakantie zijn. Die knop moet dus gewoon om, want het is hier ´s avonds en ´s nachts gewoon kouder dan het bij ons in de winter is. Terwijl de Noorse kinderen hier buiten spelen met dikke mutsen op en wanten aan, zitten wij nog in een koude camper. Dus gaat de kachel aan, douche ik me met lekker warm water en trek ik mijn nieuwe pantoffels aan en een lekkere warm huisjurk/nachtjapon. Zo ga ik ook de nacht in en halverwege is het zo warm, dat ik weer bloot onder het dekbed duik. Lekker! Ik ben helemaal opgeknapt.

Schermafbeelding 2017-06-21 om 15.02.00.png
Terwijl ik even op mijn telefoon kijk, zie ik dit berichtje op de groep Passie voor Noorwegen. Ha, dat is leuk! Dus nadat ik weer een warme douche neem in een deze keer heerlijk warme camper en het ontbijt achter de rug heb, maak ik een praatje met Ad en Marianne die hier maar liefst drie maanden deze camping als uitvalsbasis gebruiken. Als Albert er ook bij komt, hij douchte in het sanitairgebouw van de camping, praten we nog even door en daarna vertrekken we. We legen alleen het toilet, de rest kan later wel.

We rijden door het drukke toeristische dorp Skjåk en zien later dat Bismo nog veel meer campings heeft. Leuk plekje! Sowieso genieten we van deze weg, de 15, die helemaal ons ding is. Veel boerderijen, we zien nog melkbussen langs de weg, koeien in het land en we komen zelfs een melktruck tegen. Cor en Ingrid, we zien jullie hier al helemaal toeren. Idaho, Montana en Oregon, allemaal op één dag. Want hoe verder we gaan, hoe woester de rivier de Otta wordt en ja, we gaan weer klimmen. We moeten weer een pas over, deze keer de Strynfjellet, maar de weg blijft wel mooi breed en goed begaanbaar in tegenstelling tot alle smalle bergpassen die we al gehad hebben. We komen op een gegeven moment in een gebied waar je zo elk moment een eland of een kudde rendieren verwacht. Veel mossen, huisjes met van die grasdaken, naaldbomen, heel apart. Overal staan ook waarschuwingsborden voor elanden, maar het is bij ons altijd hetzelfde. In Australië verwachten we achter elke boom een kangoeroe, in Canada een beer en hier is het ook alleen maar schapen. Alsof we die al niet genoeg zien!

SONY DSC

We hebben al voor de klim getankt, wat jammer is, want we zien dat de diesel hier aan deze kant van de pas zeker 20 cent per liter goedkoper is. Na de afslag richting Geiranger, waar het bekendste fjord van Noorwegen is en dus ook veel cruiseschepen liggen, daalt de weg heel snel met diverse tunnels. In elke haarspeldbocht staat wel een bus met toeristen foto´s te maken en we krijgen al de kriebels van die drukte. Wij rijden door, richting Stryn, waar we weer in landbouwgebied komen. Het valt ons op dat er veel boeren aan het maaien zijn, terwijl het weer daar in onze ogen gewoon echt niet goed genoeg voor is. We vragen ons af of hier alles veel natter ingekuild wordt dan bij ons. Je ziet ook alleen torensilo´s en pakken liggen, geen kuilen. In Stryn doen we boodschappen in een hele mooie grote supermarkt. We kunnen weer een paar dagen vooruit.

Aan de hand van reviews op diverse blogs en sites, kiezen we vandaag voor Sande Camping in Loen. Ik wil een dag minder uren rijden en op tijd aankomen, want ik kom nergens anders meer aan toe dan foto´s en bloggen voor het bedtijd is. Vandaag wil ik de rust om de was te doen.

IMG_2890

Het is nog best een eind rijden vanaf Stryn over een hele bochtige smalle weg, waar we ook weer touringcars tegenkomen die hier blijkbaar naar de gletsjers in de buurt komen kijken. Ik krijg al de koude rillingen als ik het woord gletsjer hoor eerlijk gezegd. Vandaag is het bewolkt, met af en toe een flauw zonnetje en een graad of 13. Ik hoor hier zeggen dat slecht weer niet bestaat, wel slechte kleding en zo is het misschien wel. Maar ik zou zó blij zijn met een paar uurtjes zon per dag. Enfin, we kiezen hier voor een plek onderaan het water, terwijl we gevraagd hadden om een plek dichtbij de wasserette, want het is tijd om ons beddengoed te wassen en er is ook weer genoeg kleding voor een flinke trommel vol. Maar de plekken naast die ruimte, zijn behoorlijk drassig en slibberig, want mij op een flinke val komt te staan. Want terwijl Albert de camper achteruit op zo´n plek draait, wil ik achter de camper aanwijzingen geven om een picknicktafel te vermijden en zo vlak mogelijk te komen. Daarbij struikel ik over een grote kei die achter me ligt en val ik languit op de grond. Knie onder de blubber en omdat allebei mijn knieën al dagen pijn doen, heb ik zelfs met hulp van Albert moeite om overeind te komen. Gelukkig hebben mijn knieën en enkels geen verdere schade opgelopen, want ik niet kan zeggen van een van mijn ribben, want ik vermoed dat de scherpe steek die ik bij bepaalde bewegingen voel, van die val komt. Ik neem dan ook na de lunch aan de waterkant een paar Tylenols, mijn Amerikaanse pijnstillertjes en dan gaan we vol goede moed met twee was de heuvel op naar de wasruimte. Tjonge, wat een klim.

Er staan hier wel een grote professionele wasmachine, die toch drie keer moet draaien, maar er gelukkig maar een half uur over doet én een droger. Die laatste wil van geen kanten, de was blijft rondjes draaien, maar drogen, ho maar. Ik zit hier nu al een uur of anderhalf met een onderbreking in de cafetaria met een heerlijke kop koffie en worteltjestaart. Ik heb zelfs de eigenaar er al bij gehaald, die denkt dat ik misschien de verkeerde stand heb ingesteld, maar hij heeft er net zoveel verstand van als ik geloof ik. Inmiddels is Albert ook weer hier en hebben we besloten dat we straks eerst een lekker maaltje gaan scoren hierboven, voor we weer afdalen. Bij de camper hebben we geen WIFI, dus zet ik hier zo al het blog online en de foto´s zijn al ingeladen. In de camper kunnen we het verder wel af met de data op onze telefoon en de MIFI-router.

Morgen gaan we waarschijnlijk niet naar Geiranger zoals gepland, we zijn de toeristenbussen een beetje zat en willen van de drukste toeristische routes af. Het zou zomaar eens Ålesund kunnen worden en dan daarna via de mooiste bruggen van de wereld naar Kristiansund. Die Trollstigen geloven we wel, bochtjes draaien kunnen we in Spanje ook genoeg 🙂

IMG_2891

Deze camping ligt trouwens wel geweldig hoor! Aan een uitloper van een fjord met heel dichtbij de bekende Bødalsbreen, de gletsjer waar je alleen te voet dichtbij kan komen of met een bootje wat we hier geregeld voorbij zien varen. Niks voor ons dus. Maar wat is het onwijs mooi, dat gladde water tussen die hoge rotsen, met hier en daar een bootje wat voorbij komt! En terwijl we nog steeds wachten op de droger (die echt abnormaal langzaam is) hebben we hier een heerlijke schnitzel met steak fries besteld. De borden die voorbij komen zien er geweldig uit. Komt vast nog wel goed vandaag.

Klik hier voor de foto´s van vandaag. Natuurlijk volgt Polarsteps ons ook nog steeds!

 

20 juni: Schaapjes tellen op de 55

SONY DSC

En dan is het tijd voor afscheid in Flåm! Na weer een nacht met veel regen, zijn we op tijd op en na het ontbijt en lekker douchen, gaan we de camper klaarmaken voor vertrek. We dumpen het afvalwater, Albert leegt de toiletcassette en we nemen drinkwater mee. We zien dat de Noren voor ons ook flessen water vullen, wat ik eigenlijk wel begrijp, want het water in de supermarkten is best duur en niet in kleine flesjes te krijgen. Wij zijn gewend aan flesjes van 17 cent bij de Aldi 🙂

Als alles vertrekklaar is, parkeren we de camper weer en gaan we gedag zeggen bij de buurtjes. Zij zijn ook zo goed als klaar en we nemen de laatste spullen mee uit de koelkast, want zij hebben verder alleen nog hotels op hun route. Na een kop koffie, zoenen en een hand, vertrekken we dezelfde kant op. Wij rijden nog een keer door de 25 kilometer lange tunnel naar Laerdal en bewonderen nogmaals het blauwe licht dat om de zoveel kilometer de automobilisten moet afleiden zodat ze niet in slaap vallen. Het is me toch een eind tunnel!

IMG_2837

Voorbij Laerdal nemen onze vrienden de 52 en wij steken het Sogneford over naar Sogndal, waar we bij een klein winkelcentrum stoppen. We kopen bij de Spar verse groenten om vanavond in de nasi te doen, natuurlijk weer van die lekkere yoghurt en een voorraadje cola zero. Tot slot gaan er verse broodjes, druiven en aardbeien mee. Die laatste zijn drie keer zo duur als in Spanje, maar zó lekker! Ik kan het niet laten. Net voorbij Gaupne, ook al zo´n schitterend aan het fjord gelegen dorp, stoppen we op een picknickplaats waar we een paar foto´s maken en een hapje eten. Albert maakt kippensoep warm, terwijl ik de aardbeien schoonmaak en een half uurtje later gaan we na de afwas tevreden weer op pad.

Ons doel voor vandaag is de Sognefjellet, de volgende Turistveger, ook bekend als weg nummer 55, die in de winter afgesloten is voor het verkeer. De officiële route loopt van Gaupne tot Lom, maar ook daarvoor was het al prachtig om te rijden langs weer zo´n geweldig mooi fjord. Onze planning was om vandaag tot Skjolden te komen, maar toen we daar waren, waren we het nog lang niet beu. We genoten met volle teugen van de prachtige rit en na drie dagen stil staan, wilden we gewoon verder. We hadden tot dan toe prachtig zonnig weer en wellicht was dat ook zo gebleven als we in Skjolden op de camping hadden gestaan.

SONY DSC

Nu stegen we weer hoog naar de top van een enorme besneeuwde vlakte met ijsmeren en op meer dan 1400 meter hoogte is het niet zo gek dat je gewoon weer door de wolken rijdt. Het is prachtig, maar het lijkt wel heel veel op de Hardangervidda en de Aurlandsfjellet. We vinden het dan ook leuk om weer te dalen en weer groen te zien. Het grappige is dat we onderweg wel veel schapen tegen komen, ook gewoon midden op de weg. Gekke beesten 🙂 De moederdieren hebben allemaal een belletje om.

Als we bij Lom aankomen, stoppen we op Lom Camping. De man vertelt ons dat hij wel plaats heeft, meer niet met elektra. Daar hebben we eigenlijk niet zoveel zin in, dus rijden we door naar Gjeilo Camping in Skjåk, die sowieso al op ons lijstje stond. Lom is een kruispunt van diverse wegen naar grotere plaatsen en het was er DRUK. Je moet ervan houden, maar wij waren na Flåm wel toe aan wat rust. En zo staan we hier dus bijna moederziel alleen op een mooi groot veld, met achter ons tussen de bomen een paar caravans en een camper, volgens mij allemaal ook Nederlanders. Ook in de huisjes zitten wat mensen, maar verder is het stil. Tenminste, inmiddels, want zo tussen zes en acht hebben hier heel veel kinderen van rond de 12 jaar volop rondgefietst, gerend en gebarbecued. Ook kwamen er veel ouders om hen te halen, dus wij denken dat het een fietstocht van school of zo was met afsluiting hier. Was erg gezellig om te zien! Al die Noren zijn echt wel voorbereid op de kou he? Wij lopen nog in een t-shirt met vest, zij hebben allemaal goede outdoorkledij, mutsen op en vaak nog handschoenen aan. En zodra het 15 graden wordt? Dan lopen ze in de korte broek en t-shirt.

Terwijl zij hier lol hadden, maakten wij samen een lekker maaltje. Albert zorgde voor het marineren van de saté, gemaakt van varkenshaas die we in Duitsland al kochten en deed daarna een dutje. Toen ik begon aan het koken van rijst, de saté ging maken en een eitje bakte, sneed hij de paprika, prei en een uitje. Uiteindelijk werd het een heerlijke nasi met saté, koningsmaaltje!

IMG_2876

Het mooie weer van de eerste week laat ons in de steek. Ik zie nog steeds een blauwe hemel hier, maar ook geregeld wolken, maar het waait hard en we hebben toch vaak een bui regen. We lopen nu een dag voor op schema, we merken dat we de geplande 2 uurtjes rijden op een dag gewoon te weinig vinden. Maar eens kijken wat we de komende dagen gaan doen, maar ik denk dat de planning een beetje op z´n kop gaat 🙂 We gaan de zon opzoeken en willen voorlopig even geen besneeuwde hoogvlaktes meer zien. Iemand tips??

Camping: Gjeilo Camping in Skjåk (bij Lom). Zalige rust in de natuur en toch in de buurt van een dorpje. Aan een mooi meer met eigen strandje en geweldig uitzicht. Mooi sanitair. Keurig netjes. Totaal 200 NOK met elektriciteit en eindelijk goed werkend WIFI. En de TV doet het ook nog.

IMG_2854

Klik hier voor de foto´s van vandaag.